Łabunie
ŁABUNIE gm.
- zespół pałacowy, XVIII, 1957, nr rej.: A/473 z 13.05.1957 i z 18.05.1970:
- pałac
- 2 oficyny
- pawilon zach. „kasztelanka”
- budynek gospodarczy z bramą
- dziedziniec honorowy
Pierwsza wzmianka o miejscowości Łabunie pochodzi z roku 1428. Pod koniec XV wieku lub na początku XVI wieku Łabunie przeszły w ręce Oleśnickich herbu Radwan, którzy odziedziczyli po Łabuńskich herbu Zagłoba całą włość łabuńską. Składały się na nią następujące wsie: Krynice, Dzierążnia, Wierzbie, Łabunie i Wola Łabuńska. Oleśniccy poszerzyli otrzymaną w spadku włość o Niemirków i Barchaczów . W 1578 roku właścicielem wsi był Marcin Oleśnicki. Przed 1566 rokiem pół wsi należało do Jana Rogali od, którego kupił je wraz z Wolą Łabuńską Stanisław Zamoyski. Jednak w 1566 roku zastawił on swoja część wsi za 4000 zł Łukaszowi Oleśnickiemu, który w 1581 roku odkupił ją od jego syna Jana Zamoyskiego. Następnym właścicielem Łabuń był Jarosław Oleśnicki, żonaty z Dorotą Bełżecką, w rękach, którego znajdowały się także: Jatutów, Wierzba i Ruszów. Po śmierci Jarosława Oleśnickiego dobra łabuńskie objął po nim brat Andrzej, kasztelan radomski. Jego córka Regina Oleśnicka wniosła włość łabuńską w posagu mężowi Mikołajowi Firlejowi. W 1648 roku Łabunie oraz sąsiednia wieś Łabuńki były własnością Stanisława Firleja z Dąbrownicy. W 1704 roku przez kilka lat obozował we wsi król szwedzki Karol XII wówczas Łabunie były własnością Zamoyskich, którzy objęli tą włość pod koniec XVII wieku. Pierwszym właścicielem Łabuń z tej rodziny był Marcin Zamoyski, żonaty z Anną z Gnina. Po jego śmierci w 1706 roku dokonano podziału majątku, a Łabunie wraz z Łabuńkami i Wolą Łabuńską trafiły w ręce jego syna Józefa Tomasza, który jednak nie posiadła potomstwa i spadek po nim dostał się bratu Michałowi Zdzisławowi, szóstemu ordynatowi. Ten miał trzech synów, między którymi powstały targi na tle majątku. Ostatecznie Łabunie dostały się Janowi Jakubowi, żonatemu z Ludwiką Poniatowską. Jan Jakub Zamoyski zmarł w 1790 roku, a majątek odziedziczył po nim jego siostrzeniec Hrabia Michał Wilhorski, który w roku 1801 sprzedał Łabunie Stanisławowi Grzębskiemu herbu Jastrzębiec, żonatemu z Teklą ze Stadnickich. W 1819 roku dobra Łabunie w skład których wchodziły: Łabunie Łabuńki, Wółka Łabuńska, Wierzbie, Majdan Ruszowski, Ruszów odziedziczyła po Stanisławie i Tekli ze Stadnickich Grzębskich ich córka Antonina Grzębska, która wyszła za mąż za Feliksa Tarnowskiego. Następnie po matce włość łabuńską odziedziczył w 1868 roku Adam Tarnowski, a w 1887 roku otrzymał je jego syn Jan Stanisław Tarnowski. Ten w 1895 roku sprzedał Łabunie hrabiemu Aleksandrowi Szeptyckiemu z Łukaszowa żonatemu z Izabellą Sobańską. W 1922 roku Szeptyccy przekazali zespół pałacowo – parkowy siostrom Franciszkankom Misjonarkom Maryi zajmującymi się opieką nad sierotami, dziećmi opuszczonymi i chorymi. Podczas II wojny światowej Niemcy zbudowali lotnisko (1940). Po II wojnie światowej po parcelacji majątku łabuńskiego powstała wieś Łabunie - Reforma. Według http://www.labunie.com.pl/index.php?option=com_content&task=view&id=100&Itemid=151. Zespół pałacowy odnowiony. Należy do sióstr zakonnych.
zdjęcia październik 2010r.
