Polskie dwory
woj.lubelskie,łódzkie,małopolskie, mazowieckie, podkarpackie, podlaskie , śląskie , świętokrzyskiei warmińsko- mazurskie
Borowica
ŁOPIENNIK GÓRNY - gm.
W Borowicy zaczyna się kanał Wieprz-Krzna.Tutaj żyła i tworzyła pisarka Elżbieta Jaraczewska,u której sekretarką była Ludwika Róża Ossolińska. W Borowicy urodził się Szmul Zygielbojm, który był członkiem Rządu Londyńskiego i który to na znak protestu przeciwko biernej podstawie Zachodu wobec holokaustu popełnił samobójstwo.
Kościół w Borowicy ufundował Kazimierz hrabia Krasiński, ostatni oboźny koronny, właściciel dóbr Żulin-Borowica. Budowę rozpoczęto w roku 1797 zakończono w 1799.
Kazimierz Krasiński zmarł w roku 1802. Borowicę otrzymała w posagu jego córka Elżbieta, która w roku 1815 wyszła za mąż za Adama Jaraczewskiego, b. Oficera wojsk napoleońskich. Od roku 1816 Jaraczewscy mieszkają w Borownicy, gdzie Elżbieta prowadzi ożywioną działalność oświatową i filantropijną, wzorowaną na Puławach. Pisze tu, wydane dopiero w roku 1845 w Lipsku „Powieści narodowe”. Wstęp do nich z życiorysem Jaraczewskiej, wzmianką o proboszczu borowickim i organizowanej przez niego bibliotece parafialnej napisała kuzynka Elżbiety i jej nieodłączna przyjaciółka, mieszkająca z nią razem w Borowicy, Ludwika Ossolinska.
Po śmierci Jaraczewskiej w roku 1832 dobra Żulin-Borowice przeszły na własność jej brata Józefa hr. Krasińskiego z Radziejowic, a dalej drogą działów rodzinnych bądź sprzedaży, kolejno do Marii Skrasińskich Łubieńskiej, Frańciszka Łubieńskiego, wreszcie w roku 1888, w czasie składania przez ks. W. Szymańskiego wspomnianego wyżej sprawozdania, do Ludwika hr. Krasińskiego.
Kościół traktowany był przez każdorazowych właścicieli dóbr jako prywatna kaplica i stan taki utrzymał się do roku 1939
Kościół szczęśliwie uniknął zniszczenia w obu wojnach: w roku 1915, kiedy to pocisk armatni wpadł do wnętrza i uszkodził jedną z kolumn, oraz drugi raz, w roku 1944, gdy okupant spalił wieś Borowica.
Dwór rozebrany w latach w 1932 r.Zdjęcia maj 2010r.
