Aleksandrówka
DRELÓW gm
Aleksandrówka w pamięci mieszkańców...
„Szkoła mieściła się w pokojach w starym dworku, tak nazywano dwór który należal do był hrabiny Potockiej. Niedaleko pokoi za grabową aleją stała długa drewniana obora z bali. Obok obory stał spichrz, w oddali długa stodoła z desek (reglówka).
Przy spichrzu znajdowały się studnie, dość duża sadzawka, zaraz za sadzawką stały czworaki. Jeden drewniany, drugi murowany.
Obecny dworek miał drugą połowę, czyli był drugie tyle większy. W 1957 roku część dworku została rozebrana przez mieszkańców, którzy w nim mieszkali, i z tego pobudowali swoje domy na koloniach. Pozostała część została do dziś. Czworak drewniany tak samo został rozebrany i przeznaczony na budowę domów dla mieszkańców.
W 1958 roku spaliła się obora. Obora była z bali, fundamenty z kamienia. Stodoła została rozebrana przez ludzi, którzy tam mieszkali na opał. Została studnia i tzw. murowaniec, czyli murowany czworak. Spichrz był to dość obszerny budynek z podłogą, tam organizowane były zabawy taneczne.
W Aleksandrówce wokół dworu rozciągał się duży sad owocowy. Były tam jabłonie, śliwy, piękne dwie aleje lipowe, modrzewiowa, dwie grabowe, czereśniowa. Prawdopodobnie murowana była też piwnica, w której były przechowywane warzywa.
W 1966 roku sad zabrało Nadleśnictwo Turów i zaczęto karczować drzewa, a na miejsce sadu zasadzono topole. Do dzisiejszego dnia zachowały się duże drzewa antonówki, które rosną do dziś u pani Jadwigi Szczepaniuk na podwórku i rodzą duże soczyste owoce.”
Z opowieści Jadwigi Szczepaniuk
Dworek w Aleksandrówce to idealne miejsce na zorganizowanie szkolenia, oficjalnej uroczystości lub prywatnego spotkania, a także balu, biesiady i przyjęcia weselnego. Namiary GPS: 51.83664°N, 22.76594°E
Odnowiony budynek dworu.Pięknie położony na skraju lasu.Niedaleko staw.
Zdjęcia październik 2011 r
