Polskie dwory

Dwór Radzin należy do najpiękniejszych zabytków okolic Warszawy. Pieczołowicie odnowiony przez właścicieli dwór wraz z zabytkowym parkiem przenoszą swoich Gości w koniec XIX wieku i klimat prawdziwego gniazda rodowego. Po wjechaniu przez bramę, z alei, wiodącej wśród zieleni, roztacza się widok na dwór i park. Rozłożyste dęby, wiązy i lipy ocieniają wiernie odrestaurowany a wybudowany w latach 1872-75 murowany dwór Radzin. Przestronne pomieszczenia dworu zostały odnowione i urządzone z zachowaniem charakteru dziewiętnastowiecznego dworu ziemiańskiego. Nasi Goście mają tu niepowtarzalną szansę zakosztowania atmosfery dawno minionych dni. Ogromny salon z kominkiem doskonale nadaje się do letnich jak i zimowych przyjęć. Salonik bilardowy zapewni chwilę spokojnego wypoczynku, a salonik zielony stwarza niepowtarzalne warunki na urządzenie w nim kolację w kameralnym gronie. Z przestronnego, tarasu rozciąga się przepiękny widok na dworski park z zachowaną aleją dębów i innymi licznymi drzewami będącymi zabytkami przyrody. Na poddaszu dworu znajdują się pokoje gościnne oraz przytulny pokój dla nowożeńców z balkonem. W pierwszej połowie XIX wieku Leopold Radziński,odziedziczył po swoim ojcu, Józefie, dobra, na których wybudował drewniany dwór, założył księgę wieczystą pod nazwą Radzin i w miesiące letnie mieszkał tam. Obecnie istniejący dwór w majątku "Radzin" wzniesiony został w latach 1872-75 przez Celestyna Polakiewicza, spadkobiercę bezpotomnie zmarłego Leopolda Radzińskiego. Prawdopodobnie od imienia Polakiewicza, lub córki jego Celestyny, pochodzi obecna nazwa Celestynów.W zespole zabudowań majątku znajdowały się: murowana oficyna oraz stajnia, lodownia, kurniki, czworaki,kuźnia oraz drewniana stodoła. Kolejnymi właścicielami majątku byli Niezabitowscy, a po nich rodzina Schwarschteinów.W latach 1927-1929 majątek był w posiadaniu rodziny Rosłońców,a do roku 1944 - Zalewskich z Przydromirskimi.Wówczas to część Radzina została dobrowolnie rozparcelowana przez właścicieli. Do roku 1940 działała w majątku cegielnia. Przestała funkcjonować, gdy hitlerowcy wymordowali strycharzy (pracowników cegielni). W miejscu, gdzie ona istniała pozostał jedynie komin i stawy,z których wydobywano glinę. Nazywamy je dziś "glinkami". W 1944 resztówkę 90 ha, kupił Krystosiak vel Bąbała.Pozostała ziemia i las zostały rozparcelowane na mniejsze folwarki. Do dnia dzisiejszego zostały po nich tylko nazwy:Zajdlówka, Kieslówka, Grabowo, Korniłówka, Czepakówka...Reforma rolna nie objęła majątku z uwagi na jego niewielką powierzchnię (nie przekraczał 50 ha).Właścicielką resztówki i dworu do roku 1970 była Maria Krystosiak. W czasie drugiej wojny światowej dwór był bazą żołnierzy Armii Krajowej i Szarych Szeregów. Prowadzone też tu były komplety tajnego nauczania.Po wojnie w dworze mieścił się internat dla uczennic powstałego z inicjatywy dr Michała Rękasa liceum,a potem kilka klas szkoły podstawowej.W części wschodniej budynku znajdowało się mieszkanie właścicielki.Zaniedbany i częściowo zrujnowany dwór, wraz z przylegającym do niego parkiem kupiła w roku 1975 rodzina Mallendowiczów. Wiele pieniędzy pracy pochłonęło doprowadzenie budynku do stanu używalności. Ściany odgrzybiono i poreperowano tynki, wymieniono zmurszałe podłogi, prawie wszystkie okna i drzwi.Zostawiając ozdobne piece kaflowe zainstalowano ogrzewanie centralne i naprawiono kominki w poszczególnych komnatach dworku. Dzisiaj odbywają się przyjęcia weselne.
zdjęcia październik 2009r.