Polskie dwory

Wiktorowo w przeszłości było folwarkiem należącym do dóbr Rudka. Folwark założyła Wanda z Ossolińskich Potocka po 1860 roku i nazwała go na pamiątkę swego ojca Wiktora- Wiktorowem. Folwark powstał na gruntach starszych folwarku Kabaćki1. Według danych z końca XIX wieku w Wiktorowie było 465 i 1 dziesięciny gruntów w tym 187 dziesięcin nieużytków. Wiktorowo było dzierżawione przez Kazimierza Jastrzębskiego pochodzącego spod Pułtuska. Jastrzębski urodził się w 1863 roku w więzieniu w Pułtusku. Jego matka przyszła odwiedzić uwięzionego za udział w powstaniu męża i urodziła Kazimierza. Jastrzębski ożenił się około 1895 roku z Zofią Gostkowską. W 10 lat później Potoccy, właściciele Wiktorowa, namówili Jastrzębskiego do zakupu na własność folwarku Wiktorowo. Jastrzębscy mieli czterech synów: Antoniego, Kazimierza, Tadeusza i Stefana. W 1915 roku cała rodzina została przymusowo przesiedlona w głąb Rosji. Tam najstarszy z braci Jastrzębskich został wcielony do armii carskiej. W czasie wojny (1915-1918) opuszczonym majątkiem opiekowała się gmina Skórzec, pola były obsiewane. Po wojnie Jastrzębscy wrócili do swojego majątku, który był zaniedbany, a władze gminy Skórzec nie chciały łatwo oddać obsianych przez siebie pól folwarcznych. Początki nowego zagospodarowywania Wiktorowa były bardzo trudne. Jastrzębscy przez wiele lat mieszkali w jedynych ocalałych z wojny budynkach- czworakach. Według danych z 1921 roku ten jedyny dom mieszkalny w Wiktorowie zamieszkiwało 48 osób. Antoni Jastrzębski, najstarszy z braci, służył w latach 1918-1921 roku w polskim wojsku jako oficer. Dał się poznać jako zdolny organizator. Gdy w 1921 roku wrócił do rodzinnego domu gospodarka Wiktorowa zaczęła iść lepiej. Warto wspomnieć, że młodszy brat Antoniego- Kazimierz służył jako ochotnik - szeregowiec w wojnie 1920 roku. Następnie pozostał na stałe w armii jako oficer 55 pułku piechoty w Lesznie (zginął w 1939 roku nad Bzurą zostawiając dwie sieroty i wdowę). Trzeci z braci- Tadeusz skończył wyższe studia weterynaryjne w Warszawie, po wojnie pracował w Lublinie na Akademii Rolniczej. Czwarty z braci – Stefan został oficerem artylerii. Po kampanii wrześniowej pozostał w konspiracji. Brał udział w Powstaniu Warszawskim gdzie stracił żonę i dzieci. Mieszkał potem we Wrocławiu5. W Wiktorowie po I wojnie mieszkał zatem Kazimierz (senior) z żoną i najstarszym synem Antonim. Majątek liczył 260 ha, w tym spory obszar lasów i łąk. Ziemia nie była tu urodzajna. „Była to ziemia żytnio-ziemniaczana, stopniowo uwalniana od wielkich i licznych kamieni, które długo nie pozwalały na używanie maszyn żniwnych. Wielką wadą Wiktorowa, oprócz słabej gleby, był brak dobrej wody dla inwentarza. Przez długie lata pojono tam bydło brudną wodą. (...)6 Dopiero w czasie okupacji niemieckiej to się zmieniło. Wykopano odpowiednią studnię. Wody brakowało również dla gospodarstwa domowego. Podobno jak zamieszkała tu Zofia Gostkowska- żona Kazimierza (seniora) była przerażona brakiem dobrej wody w Wiktorowie. W 1933 roku zmarł Kazimierz Jastrzębski senior. Jego syn Antoni pozostał sam i starał się zdobyć fundusze na spłacenie trzech braci. Został klasyfikatorem gruntów i aż do 1939 roku pracował w całym województwie białostockim. W Wiktorowie powstał przed wojną duży ceglany dom. Zarządzała nim Celina Kosarzewska – kuzynka Jastrzębskich. Matka Antoniego mieszkała u syna Tadeusza. Antoni przed wojną ożenił się i miał dzieci. Wojna zastała go podczas pomiarów gruntów pod Białowieżą. Po wojnie Antoni Jastrzębski zamieszkał we Wrocławiu. Wśród lasów i pól stoi dworek , który wybudowano w 1929 roku przez dziedzica Antoniego Jastrzębskiego. Do posiadłości prowadzi typowa dla dworków brukowa aleja , obsadzona żywopłotem i wierzbami budynek murowany , dwie kondygnacje , trzy wejścia frontowe , obudowane gankiem z dwiema kolumnami nad gankiem jest taras. Otoczony jest sadem.Według http://www.perlejewo.pl/index.php?id=74. Dwór zniszczony, w ruinie. park zaniedbany.Dojazd do dworu polną drogą.
zdjęcia lipiec 2010r.