Polskie dwory

o nieduży zamek bastionowy wzniesiony z XVI wieku przez Tarnowskich. Leży on w północno-zachodniej części miejscowości Rzemień, 11 km na południowy wschód od Mielca. Powstał on w miejscu warowni siedziby rycerskiej istniejącej prawdopodobnie już w XV stuleciu. Najwcześniejsza wzmianka o zamku pochodzi z 1468 roku. Stanowił on główna siedzibę jednej z linii Leliwitów, pochodzącej od Jana Tarnowskiego, kasztelana krakowskiego. Pierwszym murowanym obiektem na miejscu obecnego zamku był obronny dwór, który stanowił centrum administracyjne rozległego majątku Leliwitów. Rycerska baszta obronna została wzniesiona wśród mokradeł i bagien rzeki Wisłoki. Z uwagi na podmokły grunt, teren na którym miała stanąć wieża utwardzono drewnianymi palami a fundamenty kładziono na dębowym ruszcie. Twierdza została wzniesiona na planie zbliżonym do kwadratu o długości boku około 13 m. Posiadała cztery kondygnacje. Do jej budowy użyto cegły a grubość muru w dolnych kondygnacjach miała aż 2 metry. Parter i piwnice wykorzystywane były do celów gospodarczych i jako pomieszczenia magazynowe. Na pierwszym piętrze znajdowało się mieszkanie właściciela zamku. Ostatnia najwyższa kondygnacja posiadała jedną salę która pełniła funkcję reprezentacyjne. Wieża stała pośrodku otoczonego wałem obronnym dziedzińca. Z pierwszego piętra prowadziły na wały drewniane ganki jeden do wejścia drugi do stajni. Zapewniało to bezpośrednią komunikację z części mieszkalnej wieży bez schodzenia na dziedziniec. Do zamku prowadziła droga przez podzamcze zwane przedrostkiem. Mieściły się tam zabudowania gospodarcze oraz mieszkania dla służby. Otoczony wodą i mokradłami zamek posiadał bramę z prawdopodobnie zwodzonym mostem. Leliwici posiadali Rzemień do śmierci Stanisława Tarnowskiego (1587). Później, przez krótki okres czasu rezydowała w zamku wdowa po Stanisławie, Zofia z Kieleckich, która sprzedała Rzemień w 1616 roku Stanisławowi Lubomirskiemu. Za jego czasów powstały między innymi nowoczesne ziemne umocnienia bastionowe a zamek został poważnie rozbudowany. Nowy właściciel zmodernizował umocnienia ziemne wokół zamku oraz wyposażył go w 40 dział. Pomimo, że Rzemień przestał pełnić rolę siedziby rodowej, w swym testamencie Stanisław Lubomirski zalecał aby artylerii tego zamku nie uszczuplać. Otaczające obiekt wały spora liczba dział oraz rozległe bagna i stawy wokół czyniły Rzemień jednym z bardziej warownych zamków w Rzeczpospolitej w połowie XVII wieku. Następnie w roku 1710 zamek dostaję się w ręce Sanguszaków, po nich znowu odziedziczyli go na krótko Lubomirscy i kolejno Lasoccy, Reyowie, Boguszowie i Szoszkiewiczowie W połowie XIX wieku Feliks Bogusz przeprowadza neogotycką przebudowę wieży. Zostaje nadbudowana jedna kondygnacja oraz założony krenelaż kryjący wklęsły dach. Kolejne zmiany zamku w Rzemieniu miały miejsce na początku XX wieku a ich autorem był Gustaw Szaszkiewicz. Wzniesiona zostaje cylindryczna wieżyczka mieszcząca klatkę schodową oraz dwie dobudówki od północy i zachodu. Wieża uzyskuje ponownie dach namiotowy wyższy niż poprzednio. Rozebrana zostaje stara brama i kazamaty. Kurtyny północna i południowa zostają rozkopane w celu budowy szerokich przejść. Obniżeniu ulega o około 1,7 m poziom dziedzińca. W pierwszej ćwierci XIX wieku został opuszczony. Do dnia dzisiejszego zachowała się rycerska wieża mieszkalna, otoczona fortyfikacjami. Obecnie znajduje się w rękach prywatnych. Według notatki ze strony internetowej http://epodkarpacie.com/index.php?page=guide&main_guide_id=3&usection_id=9. Udostępniony do zwiedzania. Ale w niedzielę nieczynny.
Zdjęcia październik 2015r.